Afscheid Arie Theisens; hoogtepunten uit een lang, lang zeister werkleven

Afgelopen donderdag 1 juni jl. heb ik afscheid genomen van de gemeente Zeist en ben met pensioen gegaan. Het was een mooi en hartverwarmend afscheid. Al die leuke en vriendelijke dingen die over mij gezegd werden, het was een bijzondere ervaring, ook voor Marianne, mijn vrouw.
Zoals ik op de receptie zei, ik had een veel te lange toespraak gemaakt, en die heb ik ingekort. Hieronder staat de volledige versie, een korte samenvatting van 29 jaar werken bij de gemeente Zeist.
Nogmaals hartelijk dank voor de samenwerking en ik wens jullie het beste toe.

Afscheid

Toen ik in 1988 voor het eerst in vanuit Den Haag naar Zeist kwamen om te solliciteren bij het Bouwbureau was Belcour nog een grote zandvlakte en was hotel FIGI nog een stuk kleiner. Ook de gemeentelijke organisatie zag er heel anders uit. We hadden nog een gemeentearchitect, Gijs Kuiper. Toen mijn vrouw en ik na het tweede gesprek voor de Kosmos in de auto nog wat zaten na te praten, kwam Gijs voorbij snellen met wapperende haren, met twee treden tegelijk de trap op, en Marianne vroeg: “Wie is dat?”, waarop ik vol trots antwoordde: mijn nieuwe baas. Hij was een inspirerende leidinggevende en is nog steeds een markante verschijning.
Naast de gemeentearchitect hadden we nog de boswachter en de fotograaf, de laatste met een enorme doka in de Kosmos. We hadden een stedenbouwkundige dienst, een afdeling Onderwijs en een afdeling(kje) Sociaal Geografisch Onderzoek, met een echte academicus, Gerard Rijerse. Ook hadden we een geüniformeerde portier.
We zaten op veilige afstand van het gemeentelijk apparaat, de politiek en de burgers.
Mijn vrouw ontmoette eerder een wethouder dan ik. Dat ging zo.
Toen ik nog maar kort bij de gemeente werkte gaf de toenmalige VVD-wethouder mevrouw Knot-Nerus op een vrouwenavond waar ook mijn vrouw aanwezig was, een bijzonder kijkje in de keuken. Volgens haar was het zaak dat de macht van Openbare Werken werd gebroken met al die mannen in strakke pakken die maar de dienst uitmaakten, en inderdaad, je zag meer pakken dan nu. Dat soort smeuïg uit de school klappen maak je tegenwoordig helaas niet meer mee. Maar er zat dus een reorganisatie aan te komen.
Ik heb er in totaal 3 meegemaakt, de eerste heb ik net als ieder ondergaan, bij de laatste twee heb ik, samen met mijn collega´s ondernemingsraadleden actief meegedacht.

Genummerde afdelingen

Toen ik in Zeist kwam werken waren de afdelingen gewoon genummerd. Er werd overgestapt op het sectorenmodel. Openbare werken werd b.v. Stadsbeheer.
Je zou kunnen zeggen dat de organisatie met die eerste reorganisatie een beetje uit het feodale tijdperk stapte.
Er was bijvoorbeeld nog een directietoilet. Bij de verbouwing die een gevolg was van die eerste reorganisatie, waarbij ook de DOKA werd ontmanteld, moest ik in mijn hoedanigheid van begeleidend bouwkundige het directietoilet laten verwijderen. Dat zat op slot en de sleutel van dat toilet kreeg ik van de toenmalige adjunct-directeur, één van de twee tevreden gebruikers van deze voorziening. Afgezien van de riante afmetingen was er niets bijzonders te zien, geen gouden kraan, geen fluwelen zitting, het viel me een beetje tegen.

Reorganisaties

De volgende reorganisatie was die volgens het Bedrijfsplan. Het gevolg van kortingen op het gemeentefonds e.d. Een reorganisatie waarbij we overspoeld werden door externen, te beginnen met Arthur Andersen en nog vele, vele anderen. Met al die witte overhemden leek het af en toe meer op een Amerikaans advocatenkantoor dan een Nederlandse gemeente.
Ik herinner me nog een bijeenkomst in Woudschoten, waar ons door de toenmalige secretaris en burgemeester werd verteld dat zij als het ware de luchtverkeersleiding van de organisatie waren. Wij keken elkaar en zeiden: “dan gaan wij voor de zekerheid voorlopig nog even met de bus”.
Mijn belangrijkste bijdrage was in de persoon van Zeisje (een variant op Loesje) de gang van zaken op speelse wijze van commentaar te voorzien.
Zeisje probeerde te zijn zoals Loesje, speels en prikkelend.
Maar toen een andere collega onder de naam van Zeisje het sectorhoofd Financiën ernstig belasterde moest ik bij de toenmalige gemeentesecretaris komen om verantwoording af te leggen. Gelukkig kon ik hem aan de hand van stijlverschillen laten zien dat ik het niet kon zijn. De lol was er toen wel een beetje af en ik ben er mee gestopt.

Het resultaat van die tweede reorganisatie was wel een structuur die ik nog steeds de mooiste vind: Samenleving (zacht) , Ruimte (hard) en Middelen (dienstbaar). Eigenlijk zou het zo moeten zijn dat Samenleving boven aanstaat. Omdat daar zich de echte, maar moeilijk meetbare waarden zich bevinden. (Alles van waarde is weerloos, maar vaak ook onmeetbaar).
Vervolgens zorgt Ruimte voor de Infrastructuur van die Samenleving en tenslotte Middelen die met het geld al dat moois mogelijk maakt.

De structuur die na de derde reorganisatie, Op weg naar de Kern is ontstaan, vind ik minder helder, maar het gegeven dat de Samenleving met de Burger voorop moet staan in ons werk is iets wat bij mij als technicus pas toen, maar beter laat dan niet, is doorgedrongen.

Bij de laatste reorganisatie ben ik naar het projectbureau gegaan, mij niet bewust dat op datzelfde moment de bankencrisis juist overging in een vastgoedcrisis. “Mijn” projecten liggen nog altijd stil en gelukkig vloog ik er niet uit, maar kon terug naar mijn oude werk bij mijn oude afdeling die inmiddels Vastgoed heette.
Een enorm leuke klus die daar lag te wachten was de renovatie van de Toren. Eén van de twee leukste klussen uit mijn loopbaan.( kijk hier naar de feestelijke her-ingebruikneming). https://www.you...hWE8Kk&t=2s)
De andere leuke klus was overigens de nieuwbouw van een katholiek kerkje op de Fluwelen Burgwal in het hartje van Den Haag. Ik zat ’s avonds in een grote pastorie met de architect en de pastoor te filosoferen of het altaar nu los van of juist tegen de achterwand aan moest worden geplaatst. Omdat dat vooral met liturgie te maken had, zat er ook een gepromoveerd liturg bij, een minderbroeder ofwel Franciscaan, net als de huidige paus. Vroeger liepen die mannen op blote voeten in sandalen, deze kwam naar de vergadering in een rode BMW.
Maar dit terzijde, ik keerde terug naar de oude club, waar ik een warm welkom kreeg, mijn tanden in de parkeergarages mocht zetten en kon beginnen met energiebeheer.
Houd deze club Vastgoed in de gaten. Die is enthousiast bezig zich te ontwikkelen tot een professionele VG-organisatie en ze zullen de komende tijd nog veel van zich laten horen!

Ik ben als pensioengerechtigde een bevoorrecht mens, Ik herinner mij dat jaren geleden, ik geloof bij de tweede reorganisatie, er een aantal collega’s met de zgn. 55+ regeling vervroegd uit gingen. Ik zag ze wel eens in de stad en dacht, moet je ze nou zien fietsen, net 55 jaar en nu al niet meer werken.
Miljoenen mensen zullen hetzelfde denken als ze mij zien. Moet je dat zien. 65 en niet meer werken en toch elke maand geld krijgen. Ik hoorde en keer een kennis vertellen dat ze in Kenia was en het begrip vakantie probeerde uit te leggen. Het kwam niet over: niet werken en toch geld krijgen, ze snapten het gewoon niet. Hetzelfde is feitelijk met mij. Ik werk vanaf nu niet meer maar krijg nog tot in de lengte van mijn dagen, elke maand geld op de rekening. Ik zal elke maand in ieder geval één keer aan de gemeentelijke organisatie denken.

Wat ga ik missen

Maar ik zal best wel vaker aan de gemeente denken en ik zal zelfs een heleboel missen. In willekeurige volgorde:

- Werken in dit heerlijke en prachtige gebouw. Ik ben zelf bouwkundige maar had nog niet eerder ervaren dat een gebouw voor het werkplezier zo belangrijk kan zijn. Elke morgen, als ik binnenkomt in de prachtige en grote ruimte van de publiekshal heb ik een geluks-ervaring, de ene keer sterker dan de ander, maar toch.
- Het opgewekte gemopper van Ingrid Janssen. Ze bedoelt het allemaal niet zo kwaad.
- De altijd leuke verhalen van Chris Huiden.
- De “ik sta altijd voor je klaar mentaliteit” van Rien en consorten (die zullen jullie binnenkort ook nog gaan missen).
- Marianne Stutvoet. Een plezierige collega, helaas ernstig ziek.
- 2 maal per week fruit en ook de vitaliteitstrainingen. Welke werkgever doet dat in deze mate?
- Mooie projecten zoals de renovatie van de Toren.
- Wim Teseling. Hij is al 24 jaar met pensioen maar toch mis ik hem af en toe.
- De altijd zo geordende drukkerij van Ruud (zet mij daar neer en binnen een week is het een chaos) en laat ik eerlijk zijn, ook de prachtige faciliteiten. Even een postertje maken voor Lobbus, geen probleem.
- Een publiek om af en toe eens een gek stukje voor te schrijven of om weer eens iets muzikaals te doen. (ik denk nog met genoegen terug naar onze muzikale inwijding van het gemeentehuis)
https://www.you...h?v=QsTl8OHpsCI voor wie het nog eens terug wil zien. De muziek start na 1:40 minuten geharrewar met de pruik).
- De Vastgoedhap op woensdag in de kantine. Ik zat pas nog naast een wethouder die een saucijzenbroodje (een echte caloriebom) op bord en ik zei hem: die komen er bij mij thuis niet in. Hij zij me, “bij mij ook niet”.
De kantine als een Tuin Der Lusten waar we ons de verboden vruchten goed laten smaken.

En nog veel en veel meer………

Wat zal ik niet missen?

- Niet veel en dat houd ik lekker voor mijzelf.

Wat ik ook nog even moet vermelden is dat ik iemand ben die graag aardig gevonden wordt. Ik denk dat ik daarin niet heel anders ben dan de meeste mensen. Om dat te bereiken moet je wel het nodige doen. Ik ben mij er van bewust dat ik hierin wel eens in gebreke gebleven ben. Voor diegene die hieronder geleden hebben: een hartgrondig gemeend Sorry!

En dan komt de vraag: wat nu?

Sommige mensen vragen, ga je weer naar Zuid-Afrika? Ik heb een vrouw die heel avontuurlijk is, dus ik sluit het niet uit.
Aan de andere kant, als ik terugkijk op mijn leven ben ik eigenlijk vanaf mijn geboorte van het een in het ander gerold. Van enige regie was amper sprake. Nu sta ik op een punt dat ik wat meer sturing zou kunnen geven aan mijn leven.
Kortom, met behulp van Projectmatig Creëren wat structuur in mijn eigen aanbrengen. Ik heb de betreffende cursus niet gevolgd, maar bij het Projectbureau heb ik hierover het een en ander geleerd en de cursus PIZ ging een beetje over het zelfde. Zien wat het wordt.

Tot slot

Ik wil besluiten met een stukje dat ik een paar jaar geleden op Yammer schreef bij het afscheid van een collega, Ton Berkhof.

Vandaag heb ik in zwembad Dijnselburg afscheid genomen van mijn pensioengerechtigde college Tom Kerkhof. Ik feliciteerde eerst nog bijna de verkeerde. Stom natuurlijk, ik had de foto wat beter moeten bekijken. Ik stond in de rij naast een collega met een vrij groot pakket in zijn handen. Op mijn vraag wat daarin zat, antwoordde hij: “Een aluminium pannenset”.
Op mijn verbaasde blik legde hij uit dat hij deze op zijn beurt weer had gekregen na 10 jaar bestuurslidmaatschap van de speeltuinvereniging en sinds die tijd had zijn vrouw regelmatig aangegeven dat als hij niet gauw iets met die lelijke ***dingen deed, ze ze bij het grof vuil zou zetten. Zodoende.

Ik werd een beetje bedroefd. Gaan we zo met vertrekkende collega’s om? Zelf neem ik nooit iets mee naar dat soort gelegenheden. Als ik die tafels zie met voornamelijk flessen drank, dan denk ik: wat moet zo’n man of vrouw daar allemaal mee. Het is nog ongezond ook, en daarom neem ik altijd één of meer van die flessen mee naar huis. Omdat ik daarmee de college in feite een dienst bewijs en mij daarop niet wil laten voorstaan, doe ik dat uiteraard bescheiden en onopvallend. Deze keer had ik een uitstekende keus gemaakt: een prachtige rijpe Bordeaux uit een goed jaar met een mooie, iets naar rechts trekkende afdronk.
Dus Tom, proost en het ga je goed.
En dat wens ik ook jullie allen van harte toe.